De hond moet absoluut dood voor Kerstmis

Achtenhalf jaar geleden stierf de laatste van mijn vorige roedel honden op de gezegende leeftijd van zeventienenhalf jaar. Dat met deze hoge ouderdom hij en ik begenadigd werden door het lot maakte de pijn er evenwel niet minder om. Juist door al die jaren samen waren Kwik en ik versmolten met elkaar. Één ziel, totaal op elkaar ingespeeld. Ik was dan ook vernietigd door zijn dood. Simultaan met de, wegens kanker onvermijdelijke, euthanasiespuit bloedend lek geprikt. Totaal verslagen…

Na ongeveer een jaar van depressie en rouw begon het evenwel terug aan me te knagen om opnieuw mijn leven te delen met een paar honden. Ik was immers van baby af grootgebracht tussen hen. Deze keer was ik vastbesloten om aan de dood van Kwikje enige zingeving te geven door het lege nest dat hij achterliet te vullen met asielhonden eerder dan weer een paar pupjes aan te schaffen. Ik vond dat ik hem, met zijn grote lieve hart, geen grotere eer kon bewijzen dat datgene wat ooit van hem was nu te geven aan een paar wegwerphondjes die wachten op een tweede kans.

U kent ze wel die asieldieren, aangekocht tijdens een bevlieging en vervolgens verbannen omdat ze niet meer passen bij het nieuwe interieur of waarvan sommigen onderhand opvoedkundig ook grondig verpest zijn, waarna de eigenaar het vertikt om nog verder de verantwoordelijkheid voor zijn eigen geknoei op zich te nemen door aan de slag te gaan met een goede hondentrainer. Aangezien ik al mijn hele leven honden had gehad en er in geslaagd was om die allemaal prima op te voeden tot vriendelijke, evenwichtige gezelschapsdieren zag ik er deze keer een uitdaging in om met de opgedane ervaring aan de slag te gaan om opvoedkundig één en ander recht te trekken aan wat men “moeilijke” hondjes pleegt te noemen. Dus trok ik naar het asiel en vroeg daar expliciet naar exemplaren waarvan men dacht dat de adoptie ervan niet zo vlot zou verlopen. En zo kwamen Blooper, een Jack Russell reutje, en Teska, een Fox Terriër teefje, in ons leven.

Tesje was zo direct het probleem niet. Ze zat al lang te wachten op een nieuw baasje omdat ze zich erg zenuwachtig gedroeg en verder moest er ook behoorlijk wat getrokken worden om die twee dikke bananen uit haar beide oren te halen voordat ze eindelijk eens wat gehoorzaamheid aan de dag wou leggen maar voor het overige is ze een mooi, schattig, lief ding. Niet bijster intelligent, maar goed dan moesten we ook geen geld opzij zetten voor hogere studies. Bovendien is ze bijzonder mooi… maar mogelijks had ik dat al gezegd.

Doch Blooper was een heel ander verhaal… Dit was een zwaar mishandeld hondje dat uiteindelijk uit een rijdende auto gegooid werd. Toen hij het asiel binnengebracht werd lag zijn, geschatte, leeftijd tussen de vijf à zeven maanden. Zijn mishandelaar was er dus met succes in geslaagd dit jonge dier tijdens de cruciale inprentingperiode een hartsgrondige haat voor mensen bij te brengen. De afkeer voor mensen zat zo diep en de angstagressie was zo ontzettend groot dat men in het asiel besloten had het ventje maar te laten inslapen, aangezien zijn kansen op adoptie als volslagen hopeloos aanzien werden en zijn gedrag bovendien te risicovol was.

Hoewel ik hier de logische verantwoording perfect van begreep brak desalniettemin mijn hart door dit onrecht. Een hond heeft de pech een onmens tegen te komen. Het monster dat hem mismeesterde heeft verder nergens last van, maar de hond bekoopt het uiteindelijk met zijn leven. Dus drong ik er op aan dat ik het mannetje absoluut een kans wou geven. Nadat men zich er van verzekerd had dat ik niet aan mijn eerste hond begon, maar al mijn hele leven ervaring had met deze harige schepseltjes ging, na een laatste duidelijke waarschuwing, de deur van de kooi open. Duidelijk boos op de hele wereld, kwam het ventje grommend uit zijn kot, zich totaal niet bewust van het belang van gedegen public relations en imagobuilding voor een asielhond die zich van een adoptant wenst te voorzien.

Na al mijn vorige honden die vriendelijke, gemoedelijke, evenwichtige en goed gesocialiseerde wezens waren was met de adoptie van Blooper de schok bijzonder groot maar uitermate leerzaam.

Doch ik was er van overtuigt dat met veel liefde en geduld alles wel weer goed zou komen, maar dat was helaas buiten veel “dierenvrienden” gerekend. Het was, voor iemand die tot nu toe steeds z’n eigen pups van jongs af aan gesocialiseerd had, hartverscheurend om zien hoe mijn Bloopertje àlles vreesde en benaderde met angstagressie. Uit angst haatte hij alles en iedereen: mensen, joggers, vuilnisbakken, auto’s, paraplu’s, andere honden… kortom alles wat bestond! Hij kende niets, en was in zijn geest een bange/agressieve wolf die kompleet verloren liep in onze o zo bedreigende mensenwereld. Tot overmaat van ramp was zijn enige ervaring met mensen dan nog een bar slechte.

Als nieuwe eigenaar van zo’n hond, kom je daar met horten en stoten achter… De schrik van de hond vertelt je stukken van zijn ellendige verhaal… Zoals die keer dat ik  met een paar bullenpezen thuis kwam, en hij, denkend dat het een stok was, in elkaar gedoken onder de kast kroop. Het heeft maar liefst zeven maanden geduurd eer hij toeliet dat mijn man en ik hem aanraakten. Jawel zeven lange maanden, met vallen en opstaan, en het verbijten van vele hete tranen, omdat ik in het wantrouwen van zijn blik het monster kon herkennen dat hem vroeger zo mismeesterd had. Eens de basis van vertrouwen was gelegd kon ik dat als referentiepunt gebruiken om hem te beginnen duidelijk te maken dat de wereld zijn vijand niet was. En dat lukte… maar weliswaar binnen bepaalde grenzen. Men moet van het leven nu ook niet het onmogelijke verwachtten… zeker niet na zo een faliekant slechte start.

Hij heeft uiteindelijk begrepen dat fietsers en joggers niet achternagejaagd dienen te worden en dat paraplu’s bijzonder handig zijn voor honden die regen haten. Na een dikke acht maanden kon hij zelfs rustig in en uit de auto gezet worden… Dat was een kunststuk aangezien de vorige eigenaar hem er immers uitgekeild had in de beruchte vakantieperiode.
Ik kon hem ook leren andere mensen en honden te negeren in plaats van er naar uit te vallen, zodat hij op een rustige manier naast me liep tijdens wandelingen in de stad, of altijd mooi op verzoek terug kwam gelopen tijdens wandelingen los van de lijn. Uiteindelijk kon ik zelfs, met Bloopers instemming, een derde hond adopteren: onze Muppet.

Al bij al had mijn kleine ventje dus een reusachtige vooruitgang geboekt, en kon hij zich op vele vlakken terug perfect aangepast gedragen… behalve… bij ongewenste toenaderingen! Als dat gebeurde sloegen het wantrouwen, de angst en vervolgens de afweeragressie weer onverbiddelijk toe. Blooper wou absoluut niet benaderd worden. Niet door vreemde mensen, en ook niet door honden die hij niet kent. Blooper was ondertussen al in zo verre verbeterd dat hij prima kon samenleven met de andere honden in mijn roedel, maar vreemden gunde hij het voordeel van de twijfel niet.

Het gevolg was dat het hondje dat ik doodgraag zag, waar ik zo veel tijd en moeite in had gestoken en dat zo’n fenomenale vooruitgang had geboekt… vroeger of later ten dode opgeschreven was. Ofwel zou ik hem voor mijn ogen zien doodgebeten worden door een andere hond, ofwel zou hij na een klacht, op bevel van de overheid, worden gedood omdat hij iemand gebeten had.

Hoe zo’n rampscenario zich dan zou afspelen kan ik me onderhand probleemloos voor de geest halen, aangezien ik er zo al ettelijke heb weten te ontlopen of vermijden…
Op een goede dag komt, tijdens een wandeling, voor de zo veelste keer een andere hond ongevraagd op ons afgedenderd. Dit ondanks het feit dat ik mijn honden bij mij aan de voet geroepen heb. Wanneer ik dan zie dat de andere hondenbaas dit gebaar niet begrijpt lijn ik, om de zaak nog duidelijker te stellen, mijn honden aan… In de hoop dat de andere hondeneigenaar dan hetzelfde doet omdat hij het verstand heeft te begrijpen dat er een goede reden is waarom ik mijn honden bij mij houd. Maar neen, helaas, in 80% van de gevallen begrijpt de andere hondenbaas er geen ene jota van, of hij trekt het zich eenvoudigweg niet aan, of hij wil wel iets doen maar kan niet, aangezien zijn hond voor geen meter luistert. Wat hem er evenwel niet van weerhoudt het beest toch los te laten lopen.

Als zo’n hond dan tot bij Blooper komt flipt hij. Aangezien hij als pup niet gesocialiseerd is kent hij de hondenlichaamstaal slecht en reageert erg ongelukkig door de aanval als de beste verdediging te kiezen. Wanneer daardoor de andere hond in de verdediging gedwongen wordt en er een gevecht van komt is dat er één op leven en dood, aangezien Blooper ook geen overgavesignalen kent en hij dus meent voor zijn leven te moeten vechten.
Wanneer je dan zo’n gevecht op een haar na hebt weten te vermijden of hebt kunnen onderbreken krijg je er van deze lieden nog gratis een portie hondenwetenswaardigheden bovenop… Gaande van: “Je moet je honden niet aanlijnen, dan reageren ze ook niet agressief”, tot “als je zo’n pokkehond hebt moet je hier niet komen wandelen!” Het feit dat het hele incident veroorzaakt werd als gevolg van het gegeven dat zij hun hond totaal niet onder controle hebben komt in hun hoofd totaal niet op. Dergelijke mensen hebben ook alleen maar rechten doch vooral geen plichten!

Een ander ongevraagd advies dat ik ook regelmatig mocht horen is dat ik mijn hond slecht opgevoed had en maar best met hem eens naar de hondenschool kon gaan hem te leren om gaan met andere honden. Van te heropvoeden getraumatiseerde asielhonden hebben dergelijke mensen klaarblijkelijk nog nooit gehoord… Bovendien, wat betreft een slecht gesocialiseerde hond met angststoornissen, kan desensitiseren enkel indien je hem geleidelijk en gecontroleerd laat wennen aan goed geprofileerde evenwichtige honden.
Dat nu juist zo’n geleidelijke gewenning niet haalbaar is omdat onkundige en asociale hondeneigenaars, zelfs in een aanlijngebied, hun hond zo maar op je af laten lopen is een vicieuze cirkel die duidelijk hun bevattingsvermogen te boven gaat. Eigenlijk komt het er concreet op neer dat je iemand met vliegangst vanaf dag één van de therapie in een F16 zet om dan verbaasd vast te stellen dat de behandeling niet schijnt te werken.

Wat dergelijke “dierenvrienden” en “hondenkenners”, (die je trouwens vooral met trosjes voor de voeten lopen op dagen dat het mooi wandelweer is maar die je anders nooit ziet), duidelijk ook al niet weten is dat ontmoetingen tussen een loslopende hond en een aangelijnde hond absoluut nooit een aanrader zijn. Eender om welke honden het gaat.

“De combinatie van een hond die is aangelijnd en een hond die niet is aangelijnd is altijd meer risicovol. Honden hebben vaak een sterk territorium-gevoel. Het territorium van een hond die aan de lijn loopt is op dat moment het gebiedje rondom de baas. Wanneer een loslopende hond nu naar hem toeloopt, heeft de aangelijnde hond het idee dat de andere hond zijn territorium wil binnentreden. Sommige honden accepteren niet dat een andere hond zo maar zijn eigen territorium binnenkomt. En dus zal een hond die aangelijnd loopt eerder met agressie reageren op een hond die hem nadert dan wanneer beide honden los lopen. Een aangelijnde hond heeft fysiek contact met de baas. Hierdoor voelt een hond zich gesterkt door de baas. Hierdoor kan een hond de moed hebben om opeens uit te vallen naar een naderende hond. Maar ook de hond die los loopt kan zich extra stoer gedragen wanneer hij in de gaten heeft dat de aangelijnde hond niet bij hem kan komen en hem niet kan volgen wanneer hij een paar stappen wegloopt. Sommige honden die aangelijnd zijn en een andere hond zien naderen, hebben ook de neiging om de baas te verdedigen.
Een conflict tussen twee honden waarvan er één los loopt en de andere is aangelijnd, is altijd een ongelijke strijd. De ene hond kan zich vrij bewegen, de andere wordt duidelijk beperkt. Dit alles is niet een pleidooi om honden dus voortaan niet aangelijnd te hebben of een pleidooi om een aangelijnd hond maar direct af te lijnen wanneer er een los lopende hond aan komt. In tegendeel! Ik wil juist een appèl doen op de baas van wie de hond niet is aangelijnd: Wanneer u met uw hond wandelt wanneer hij niet is aangelijnd en u ziet een andere baas naderen die de hond wel heeft aangelijnd, zorg er dan óf voor dat uw hond bij u blijft óf lijn uw hond even aan! Ook als u er van overtuigd bent dat uw hond niets zal doen. Te vaak roept een baas al van verre dat zijn hond niets doet, terwijl het toch tot een vechtpartij komt!” (bron: http://www.dogweb.nl/gedrag/aangelijnd.html, zie ook: http://www.hondenpage.com/honden-encyclopedie/wid_239-uitvallen-aan-de-lijn.php)

Ongewenste benaderingen door andere honden zijn dan ook bijzonder storend. Zowel voor de trainer van een blindengeleidehond, wiens training hierdoor voortdurend verstoord wordt, waardoor een blinde medemens veel langer dan nodig moet wachten op zijn hulphond.
Als voor de eigenaar van een loops teefje die hoopt dat het aangelijnd houden van zijn hondje een ongewenste dekking zal voorkomen… tevergeefts.

Alsook voor eigenaars van meerdere honden. Die zijn immers op wandel met een heuse roedel en dat is een unit die om diverse redenen met poot en tand verdedigd zal worden tegen indringers. De wolf die in het wild een vreemde roedel binnendringt is ronduit suïcidaal! Naast het beschermen van de eigen roedelgenoten en het vrijwaren van de geslachtsrijpe teven tegen vreemde reutjes, is het ook zo dat in groepen levende roofdieren hun jachtterritoria afbakenen. Hun overleving is rechtstreeks afhankelijk van dat territorium. Als ze zo maar iedere andere wilde wolf daar voor prooi zouden laten “winkelen”, zouden ze immers zelf aanzienlijk minder te eten hebben. Bijgevolg zal dat territorium verdedigd worden en fel ook. En dit met een verbetenheid die rechtstreeks evenredig is aan de inzet van de strijd: voortplanting en voeding, dus overleving! Dikwijls worden dat dan ook gevechten op leven en dood.

Een hond met een gezonde, onaangetaste dosis instinct weet dus heel goed dat het geen strak plan is om zo maar naar een vreemde roedel toe te lopen. Voor de hond die dat desondanks toch doet is er maar één stelregel: hoe groter die roedel hoe gekker die hond! Hetzelfde geldt voor de hondenbaas die dat toe laat aan z’n hond! Doch spijtig genoeg wijst mijn wandelervaring uit dat heel veel hondeneigenaars hier allemaal geen flauw benul van hebben en er gewoonweg maar van uit gaan dat de hele wereld zich moet aanpassen aan hun hobby: het houden van een onopgevoede, ongehoorzame hond die los loopt.

Ondertussen ben ik dan ook zeer bedreven in het op afstand houden van andere honden.
De best werkende techniek is mijn honden bij mij roepen en naar de andere hondenbaas gillen dat ze allemaal kennelhoest hebben. Dat werkt als een fluitje van een cent, want het doet beroep op hun egoïsme en hun eigenbelang. Dat ze met hun hond anderen storen interesseert hen niet, maar oh wee als hun beestje zou beginnen kuchen. De meesten hollen dan ook eensklaps als een gek achter hun hond aan en pakken hem bij z’n lurven, waarna ze me nog vriendelijk bedanken voor de waarschuwing ook… Probleem opgelost!

Maar daarmee waren nog niet alle moeilijkheden van de baan. Je hebt immers ook nog de “dierenvriend” die absoluut met zijn poten aan vreemde honden moet gaan frunniken om te laten zien wat voor een geweldig mens hij wel niet is. Zoals gezegd had ik Blooper met veel liefde en geduld al zo ver gebracht dat hij netjes bij me aan de voet liep zonder daarbij iemand lastig te vallen, maar omgekeerd werd hem door vele “dierenvrienden” hetzelfde voorrecht niet gegund! Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe veel mensen ongevraagd naar je honden toe lopen om ze te strelen. Ongetwijfeld allemaal met goede bedoelingen maar niet bijster verstandig al bij al.

Ik vraag me werkelijk af wat er hen doet denken dat zo maar elke hond dit op prijs stelt?
Ik hoef ook geen aaitjes op mijn bol of kletsen op mijn billen van onbekenden. Dus ja, er zijn inderdaad honden die dit ook niet kunnen appreciëren en diegene die het best geplaatst is om u dat te vertellen is zijn baasje. Wat is er dan zo ontzettend moeilijk aan om gewoon eerst even aan de eigenaar te vragen of de hond geaaid mag worden?

Maar neen…! En dus ben ik dergelijke onbesuisde enthousiastelingen altijd voor en zeg kortweg, want het moet snel gaan, Blooper heeft immers goede reflexen, dat ze van mijn honden moeten af blijven. In het begin deed ik nog wel de hele uitleg: “getraumatiseerde mishandelde hond, meneer. Hij vertrouwt geen mensen meer, etc etc etc … Het is daarom verstandiger altijd eerst even aan het baasje te vragen. ” maar na de 11.573ste  keer wordt een mens dat ook beu. Te meer daar je meestal een betweterig antwoord terug krijgt in de zin van “Honden weten dat ik ze graag zie.” of “Ik heb ook honden.” “Dat zal wel, meneer, maar niet deze hond meneer. Het heeft ons zeven maanden gekost eer we hem mochten aanraken, uw glimlach van dertig seconden zal hem heus niet overtuigen, meneer, neem het van mij aan meneer…”

Dus nu houd ik het bondig: “Niet aanraken a.u.b.!” Waarna ik boos bekeken wordt als een onhebbelijk mens. So what, bite me! Zo af en toe reageert een ouder van een ronddwalend kind, dat hij totaal niet in de gaten hield, nog wel eens gepikeerd als ik dat kind kortaangebonden zeg dat het uit de buurt van mijn honden moet blijven. “Als u een agressieve hond heeft moet u daar maar niet mee op straat rondlopen.” Het feit dat het hele incident veroorzaakt werd als gevolg van het gegeven dat zij hun kind totaal niet onder controle hebben komt in hun hoofd niet op. Dergelijke mensen hebben ook alleen maar rechten doch vooral geen plichten! Mijn repliek komt dan ook per kerende: “Meneer ik heb mijn hond opgevoed, hij kleeft aan mijn enkel en valt niemand lastig. Ik deed dus mijn deel, ik stel voor dat u hetzelfde doet wat uw kroost aan gaat en dat u uw kind vertelt dat het geen vreemde honden mag aanraken!”

En mocht het argument van deze ouder u zinnig lijken, geef ik de lezer dit waar gebeurde verhaal mee om over na te denken: In de wachtzaal van een dierenarts werd een kind gebeten door een Labrador. Het ging om een schat van een hond, die die dag evenwel vreselijke pijn aan zijn oren had ten gevolge van een oorontsteking. Omdat de hond nooit agressief gedrag vertoond had was zijn baasje niet zo alert en had hij niet gezien dat een kind aan de oren van zijn hond kwam. Had dit kind echter eerst de vraag gesteld aan de hondenbaas of de hond mocht gestreeld worden, was de kans groot geweest dat die had gezegd dat het vandaag niet zo’n geschikt moment was.

Rondwandelen met Blooper, die uiteindelijk zeer goed getraind is en niemand stoort zo lang men hem gerust laat is desalniettemin rondlopen in een mijnenveld waar onwetendheid en egoïsme van anderen de bommen zijn die elk moment kunnen exploderen… Ik heb het mannetje nu zevenenhalf jaar bij me en hij heeft nog nooit iemand gebeten. En dat hebben we te danken aan mijn alertheid en zijn goede training, doch heus niet aan de medewerking van de vele “grote dierenvrienden” die we tegenkomen… De gevolgen van hun onbesuisde “dierenliefde” kunnen evenwel ronduit dramatisch zijn. Ik heb, tot nu toe, geluk gehad maar dat kan niet gezegd worden voor Coboi en z’n baasje. Coboi mocht met zijn baasje en diens vriendin mee naar een brasserie in het Antwerpse. Terwijl Coboi aan de leiband onder de tafel rustig wachtte ging zijn baasje even naar het toilet. Ondertussen vertoonde een dienster in de zaak neigingen om naar de hond toe te lopen. De vriendin van het baasje gaf evenwel teken dat ze dit liever niet had aangezien de baas er even niet bij was, waarna ze terug in het menu bladerde. Eensklaps voelde ze de leiband van de hond bewegen en toen ze op keek zag ze dat Coboi in zijn volle lengte op z’n achterpoten stond, met zijn beide voorpoten op de schouders van de dienster, die dus toch naar de hond toe gelopen was. Net op dat moment nam de serveuse met beide handen langs weerszijden de kop van de hond vast, waarop die van zich af hapte… Nochtans had Coboi, die onderhand ook al meer dan zevenenhalf jaar oud was, nog nooit eerder gebeten of zelfs maar enig teken van agressie naar wie dan ook getoond. Coboi was helemaal geen Blooper… Wat hier gebeurde was een ongelukkige samenloop van omstandigheden en onverstandigheden… Een hond die zich door de afwezigheid van zijn baas wat onzekerder voelde en die eensklaps iemand zijn tijdelijk territorium ziet binnendringen. Die door zich groot te maken tracht de ander de imponeren opdat die weg zou gaan. Waarna hij alsnog bij zijn kop wordt klem gegrepen door deze totaal onbekende indringer. En die uiteindelijk, hond zijnde, dan niets beter kon verzinnen dan maar te bijten.

Duidelijk een geval van “geen honden kennen”. Hoewel achteraf bleek dat deze dienster zelf twee honden had!? Nu, ik heb ondertussen al geleerd dat het ene het andere niet uit sluit! Duidelijk ook een geval van toch willens nillens aan een vreemde hond aankomen, zelfs zonder instemming van de eigenaar van het dier. Coboi werd in beslag genomen en naar ons asiel gebracht alwaar we mochten vernemen dat het de bedoeling was dat hij zo snel mogelijk, in het belang van de maatschappelijke veiligheid, een dodelijk spuitje zou dienen te krijgen op bevel van de burgemeester. Dit terwijl we in het asiel vaststelden dat de hond helemaal niet agressief is. Hij hapte zelfs niet eens in de vangstok. Ook een gedragstest door een erkende dierengedragstherapeut wees uit dat Coboi eerder vermijdingsgedrag vertoont dan de confrontatie aan te gaan.

Al deze verslagen werden aan de burgemeester over gemaakt, maar die stelde dat hij zijn beslissing in beraad hield. Zogenaamd in het belang van de maatschappelijke veiligheid! Een redenering die er dus in bestaat dat je blijkbaar rekening moet houden met het feit dat zo maar eender wie aan je hond mag komen zonder wat dan ook eerst eens aan de eigenaar te vragen. En dat, nota bene, terwijl de rechtspraak stelt dat “de bewaarder van een dier niet aansprakelijk is wanneer de schadelijder zelf een fout heeft begaan, die de daad van het dier heeft veroorzaakt. Er is sprake van een dergelijke fout wanneer het slachtoffer de zorgvuldigheidsnorm heeft overtreden door ongevraagd het dier aan te raken, wat niet is hetgeen een normaal voorzichtige en redelijke mens zou doen.”
Hof van Beroep te Antwerpen, 2e Kamer – 27 april 2005, RW 2007-2008, 581.
De persoon die ongevraagd met een voor hem vreemde hond speelt, terwijl hij zich met zijn aangezicht ter hoogte van de muil van de hond bevindt, begaat een fout in de zin van art.1382 B.W.


Elke dag van dit “beraad” verloor het baasje van Coboi ongeveer één kilo aan gewicht en een paar honderd Euro aan advocaten.
Elke dag van dit “beraad” vroeg zijn zoontje of zijn speelkameraadje nog niet terug naar huis mag komen.
Elke dag van dit “beraad” vroegen wij ons af wanneer het bericht ging komen dat we, tegen onze zin, deze hond moesten doden?

Wanneer contact werd opgenomen met het kabinet van burgemeester met de vraag of hij al “uitgedacht” was en een besluit had genomen, was het antwoord: “U hoeft ons daarvoor niet meer te bellen, wanneer een beslissing genomen is, zullen wij u wel contacteren…”
Coboi’s baasje vroeg ons uiteindelijk zelfs of het mogelijk was dat hij samen met zijn hond zou mogen logeren in het hok… Ten langen leste besloot de eigenaar van Coboi de stad te dagvaarden in kortgeding met het verzoek dat er volgens de beginselen van behoorlijk bestuur eindelijk eens een besluit diende genomen te worden, dit in het belang van de hond, die treurend en niet begrijpend verzonk in een depressie tijdens zijn wekenlange asielverblijf. Bovendien dreigde de beslissing van de burgemeester de rechten van de verdediging in het gedrang te brengen, aangezien de niet-agressiviteit van Coboi een cruciale rol zou spelen in de komende aansprakelijkheidsprocedure. Coboi was derhalve een substantieel bewijsmiddel, waarvan de vernietiging een eerlijk proces in de weg zou staan.

Doch ter stond, na het ontvangen van de dagvaarding, nam de burgemeester een besluit: Coboi moest dood! Het was Kerstavond… Nochtans ging deze beslissing recht in tegen zowel de feiten als de rechtspraak, namelijk risicoaanvaarding van het slachtoffer dat, ondanks het verzoek van de vriendin van de eigenaar om weg te blijven, toch naar de hond was toe gegaan… En niet alleen dat… de hond verbleef immers in het KMDA asiel te Kontich, al bij al geen grondgebied dat onder de bevoegdheid valt van de Antwerpse burgemeester!
Bovendien was er naast de bevoegdheidsoverschrijding niet eens geldig beslag gelegd op het dier. Op Kerstavond was een Procureur Des Konings derhalve zo vriendelijk om dit op papier te bevestigen en te laten betekenen… waarna de baasjes van Coboi zowat het mooiste Kerstcadeau kregen dat ze zich ooit konden wensen: hun hond, levend en wel!

Wat is de moraal van dit “Kerstverhaal”?
Wel we hebben geleerd dat… de ene “dierenvriend” duidelijk de andere niet is, en dat zullen Coboi en z’n baasjes geweten hebben! Immers nog steeds hangt deze “terdoodveroordeling” boven hun hoofd. Coboi zal dan ook geen poot meer op Antwerpse bodem zetten. En om zijn hond, die nu ondergedoken leeft, terug in zijn gezin te kunnen opnemen zal het baasje verhuizen…

Je zal het maar meemaken…
En ik kan u verzekeren, na het doorleven van de ellende met dit “Kerstverhaal”, dat het uitvallen van Blooper naar mensen die hem willen aanraken absoluut in het niet valt bij mijn uitval naar deze lieden toe… Want ik heb totaal geen zin om dankzij hun idiote dierenidolatrie gedurende 3 weken ettelijke kilo’s te vermageren, vruchteloos te bidden en te smeken voor het leven van mijn hond, honderden Euro’s neer te tellen, bovendien een boze burgemeester op mijn hals te krijgen, om op het einde van de rit nog te moeten verhuizen ook!

Dus mensen blijf a.u.b. van een hond af die u niet kent en leer uw kinderen hetzelfde.
En kunt u het echt niet laten vraag het dan eerst aan de eigenaar!

Echte dierenvrienden en de Bloopers en de Coboi’s van de toekomst danken u daarvoor…

Groetjes van Kaat, Blooper, Teska en Muppet…